If any girlfriend of mine would have ever told me something as far-fetched and original as this, I would have been hers for eternity...

Hmmm, guess this would have made a better Valentine post than my actual Valentine debacle :-D.

Hakuna Matata,
He-who-is-carpeying-his-diems 

Today you will witness an event of great historic significance to the Blogosphere, namely, the worst timed blogpost ever. Happy Valentine everybody! Be warned, if you want to keep your Valentine a happy one, please refrain from reading any further, this article will still be here tomorrow for your soulsearching pleasure.

As you may have noticed, it took me quite some time to write this blogpost. Laziness was not the cause for my tardiness, nor was lack of time, I have slaved at the movie which is the subject of this article since one day before my previous post, and was only able to finish it yesterday evening. Please, before watching it, take some time to read the prelude, because I am trying to share something I could not share through any other means than this article.

 March 20th, 2003, that night is etched into my soul. Normally I can barely remember what I did 2 days ago, but on the brink of the 5th birthday of that sad and ominous day, it still haunts me, through sounds, images, feelings and echoes of heartwrenched conversations.  

For years I have been unable to fully share what I experienced that day, so the memory remains, strong as ever, the ghost of the day the whole world went away...

I was getting ready for work, a night shift as bartender/DJ in café 33, a pub I still call home. Café 33 is one of those few remaining places where both music and conversation are good and where just being yourself is not only ok, but considered the norm. It is a place where people are first and foremost appreciated for their quirks and ideas and not for their looks or trendiness. 

Sitting in my bedroom, I had just taken a lovely warm bath and was drying my hair while watching CNN. I had barely switched on the tele, when I saw Bush, the man with the plastic face, masking any real emotion, appear on-screen to address the nation...

He started his speech and soon on the monotone rythim of his detached voice, a feeling of decay set in. I sensed that the many treacherous lies he had spewed forth in recent weeks were culminating before my very eyes into a disaster that would destroy the lives of millions for the visions of a few misguided machiavellists.

The words of one of the most aenigmatic songs ever written by Trent Reznor started pounding through my mind, as if they were prophecies of the impending doom I was witnessing. Sadly enough, they rang true...

I was devastated when I entered the pub, my home away from home, and my customers, sorry, my friends, seemed to share my sentiment. That night we talked about what lay ahead. Since then our worst fears have come true. We played music to stop the aching of our souls, even though it seemed in vain. That night, all we could do, was share our fears, share our pain, and hope that one day, they would fade away, in the light of brighter future, a future that seemed so close just over a year before, when everybody banded together to overcome the horror that was 9/11...

This movie is my attempt to convey why that day was so traumatic for me. I have no movie editing experience, skill, talent or aspirations, so I just took Imovie, a free program that came with my trusted macbook, and edited everything into a very low-key montage.  Comments would be greatly appreciated...

Since getting my first bike, at age 3, my bike has always been my most prized possession.  I have since led many friends to a veritable cycling addiction, helping them find a good bike, good gear, good training courses, giving them advice, the works...

Recently a friend of mine, Erica, who was looking into buying a new bike, asked me the following:”I saw a really nice PINK bike the other day...too bad the frame and components were crappy, but it was PINK! Hope that comment doesn't take away from my bike suaveness?”

Though she ended up buying a non-pink bike, her question remains very valid. So, being my curious self, I of course decided to look into the topic. Result: I now realize that my lifelong passion is the gayest sport ever. The list of reasons is near endless...

• ALL high-level cyclists shave their legs
  
  
• Painting your hair in flashy colors is a common practice in the peloton and even considered cool
  
  
• In the Tour de France, everybody loves the true climbers. As a result the very best climber of the bunch gets to wear a white and red polka dot jersey.
  
  
• When in cycling, you win a big event, the grand prize is either a piece of art (Tour of Flanders, Paris-Roubaix, Kristallen Fiets,...) or a fashion accessory (world championships, winning any multiple-event classification) In the Tour of Italy for instance, everybody dreams of wearing the pink jersey as leader in the general classification.
  
  
• Almost all team-outfits have very flashy colors, an obscenely tight, stretchy fit, and are complemented with flashy sunglasses. The most popular colors for professional team-outfits are pink and blue.
 Predictor-Lotto has one of the more subtly pink outfits. It could have been far "worse" of course, considering Predictor being a pregnancy test.
  
  

• The highest achievable honor is to become the world champion. As a reward, you get to wear a jersey with a lovely rainbow on it for an entire year and wear rainbow-stripes on your sleeves for the rest of your career. Since wearing a bandana is also a common practice for cyclists, and even considered “cool”, I wonder how long we will have to wait for a world champ to wear a rainbow bandana, the actual “gay pride” symbol.
  
  
• Because of drag, the best thing you can do is ride directly behind a guy, looking at his backside. The more guys you have riding in front of you and behind you, the more aerodynamically efficient you become.
  
  
• Pink bikes are quite common, especially in the Giro d’Italia, where, as previously mentioned, the leader of the general classification is rewarded with the pink jersey, which is almost as important as wearing the French Yellow jersey.
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  

Yet, I have never heard of a male, gay professional cyclist. Almost all cyclists are married, with children. There is no homophobia in the sport as far as I know, far from it, but for some reason, to my knowledge, there are no gay professional cyclists. I am aware of several lesbian high-level cyclists though, ..., strange,..., strange, ...

In short, getting a pink bike, or wearing a pink outfit will not take away from your “ bike suaveness”. Biggest risk you’ll run is being thought of as a fan of Italian cycling. ;-) If you do decide to wear pink, I suggest the following cost efficient outfit, which will ensure you always finding people to join you on your training rides :-D

By the way, my fellow training mates are looking for a new outfit for our “Café 33” cycling team. I suggested the following outfit, but if any of you have better ideas, please post them under “comments”.

Greetz, Homeros.

In late 2007 I decided that it was time for a change. In most of my hobbies, I had gone about as far as I could go, so in a span of just a few weeks, I dropped all of them, except my studies, in order to finally start pursuing my actual passions.

A couple of months later, I now realize that I haven’t missed a single one of those old hobbies for a single moment and that paints a smile on my face. I feel happy now, just because I know I am finally starting to live the life I want to live. I can start doing what I love, with little to no compromise and plan to keep that up for the rest of my life. Because of the sacrifices I made during the past couple of years, I now have a very solid base to launch my projects from, probably solid enough to last me a lifetime.

These future challenges are projects, some of them very realistic, others slightly more utopian, but all of them great passions of mine. From this day on, I will use this blog as a kind of diary, so it will oft times deal with those projects, but, as the next article will show, I will also use this blog as a medium to convey things I could not explain in any other way than through a multi-media jigga-ma-thingie like a blog.

But why English ? Well, during the pursuit of some of my (former & current) hobbies, I have met several incredibly fascinating people whose native tongue is English and whom I would like to keep in touch with. Since most of my “nederlandstalige vrienden” are also fluent in English, it only makes sense to write the majority of this blog in English.

Hmmm, time to wrap this up, or I will be late for my spinning class...
All hail the cycling gods, and all their disciples, may they bring good weather as soon as can be !

Match.com & Rendez-vous.be

Voor veel mensen is Internet-dating iets goed, voor sommigen zelfs een godsgeschenk, maar voor mij zal het nooit iets worden...

Ik heb nu enkele maanden op deze dating-sites vertoefd en vind dat het tijd is voor conclusies.

• Match vind ik een stuk beter ineensteken dan het goedkopere maar erg karige Rendez-Vous (RDV). 
• Persoonlijke ferme afknapper voor mij: zoals eerder vermeld, is bij beide sites sprake van een ferme oververtegenwoordiging aan mannen. Hierdoor verwachten de meeste leden van het bevallige geslacht aldaar, dat mannen hèn contacteren, zodat zij kunnen uitkiezen wie hen aanstaat en wie niet. Enkele jongedames vormen een uitzonderingen op deze regel, maar de term zegt het al, jammer genoeg zijn ze eerder uitzonderlijk.
• Vriendinnen als matchmaker zijn (zelfs voor mij!!!) nòg minder effectief dan dating-sites (zie aflevering 17)
• Persoonlijke bevinding: Aangezien ik gene jager ben, noch op vriendschappelijk, noch op relationeel vlak, zullen sites met een oververtegenwoordiging aan mannen nooit iets voor mij zijn.  Ik zou mezelf er namelijk nooit toe kunnen brengen om me, marktkramergewijs, te 'verkopen' om vriendschappen of relaties vast te krijgen.
• Objectief probleem: Het gebrek aan face-to-face-contact op deze sites is een ferm nadeel. Via mail en chat gaan zoveel nuances verloren, dat ik me soms voel als een schilder die plots geblinddoekt wordt: in de onmogelijkheid gesteld om te zien wat ik doe en geen kans om een goed beeld te vormen van wat ik schilder. Zo kan je nooit je volle zelf zijn.
• Eerlijkheid gebiedt te zeggen dat ik één ongelooflijk fijn afspraakje heb gehad via RDV, ongedwongen en gezellig, een aangename verrassing in een toen moeilijke periode. Spijtig genoeg is het contact met "Pimpernel" sedert die avond sterk verwaterd en heerst er momenteel een volledige stilte vanuit die hoek. Jammer, jammer, driewerf jammer, maar toch blijf ik blij dat ik dat gezellig avondje keuvelen mocht meemaken.
• Deze opsomming klinkt veel negatiever dan ik ze bedoel, dus kap ik vlug een bak smileys uit over bovenstaande regels.

Na vandaag zal ik niet meer over internet-dating schrijven. Ik ben blij dat ik het heb uitgeprobeerd, het was een fijne en leerrijke ervaring waardoor ik nu weet  dat dit, zoals ik in het begin vreesde, niets voor mij is. 

 Winnaar van het Drievuldigheids-experiment op technisch knock-out:

Hades

Dit is mijn eerste poging ooit om zelf een filmpje te brouwen.

Het filmpje is een teaser voor het project dat al enige tijd zoveel tijd opslorpt dat mijn blogje eronder begint te lijden.

Ik ben namelijk National Storyteller in de Camarilla, een live-action roleplay-organisatie. We zijn momenteel bezig met het playtesten van een project dat we in 2008 boven de doopvont gaan houden. Aangezien 95% van die voorbereiding voor mij uit schrijfwerk bestaat, ben ik meestal schrijgewijs te afgestompt om me nog te kunnen uitleven in mijn blogje en natuurlijk blog ik alleen maar als ik daar echt goesting in heb.

Hopelijk kan je genieten van het filmpje!
Oh ja en niet vergeten, geluid luid genoeg zetten en full-screen kijken als het even kan ;-).

Musicologen allerlande, verzamelt en aanhoort dees!

Alanis Morisette heeft gevoel voor humor!

Schabauwelijk véél later dan verwacht, nog eens een update van dees blogsken.



De vakantie na een afmattend jaar op academisch en privé-vlak heeft al veel deugd gedaan. De blog-muze die de laatste paar maanden was gaan zieltogen, is stilaan weer op krachten gekomen. Bijgevolg liggen een veelheid aan ideetjes te popelen om in blog-vorm te worden gegoten.

Ik zal ook weer wat openhartiger gaan bloggen. Wie niet wil weten wat ik denk, lees dezen blog niet; wie dat wel wil weten, veel leesgenot, maar maak er aub geen misbruik van. Trek uit mijn schrijfsels geen conclusies die niet expliciet verwoord zijn. Ik heb namelijk een nogal vreemde en barokke manier om zaken te beschrijven, wat mensen geregeld op een verkeerd spoor zet, vandaar ook mijn naam: Homeros.

Bedoeling is dus om iets regelmatiger bijdrages uit te typen voor deze blog, en om hierin te slagen zal ik dus ook enkele vaste thema's introduceren, een procédé dat ik vroeger ook al in beperkte mate gebruikt heb.

Een aanzienlijk deel van die thema's zal zotte experimenten behelzen. Vergeet nooit dat deze experimenten vaak in uiterst koldereske buien bedacht zijn en aldus ook nooit serieus horen genomen te worden. Ook al "verkoop" ik het als betrouwbare informatie en onwrikbare overtuigingen mijner, vergeet nooit de zak zout.

Oh ja, en als je niet wil voorkomen als figurant in dees blogsken, gelieve dit te melden aan de redactie. Indien ik u tegen alle verwachting in toch nog blogsgwijs zou opdraven op een wijze die u niet bevalt, zal de auteur met alle graagte de gewraakte passages verwijderen.

Greetz,
Homeros


Die eerste 2 boeken waren maar om op te warmen...